Eén van de zeer weinige voordelen van zo'n 11 uur in een vliegtuig zitten is dat je ruimschoots de tijd hebt om een film op je gemak te bekijken en heel soms tref je dan in het aanbod een juweeltje als Talk to Me aan.

Talk to Me is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van radio-DJ Ralph "Petey" Greene, die in de jaren '60 furore maakte op WOL in Washington D.C.

Deze film is een absolute aanrader voor elke radiomaker en niet alleen vanwege de geweldige acteerprestatie van Don Cheadle, de buitensporige jaren '60 outfits of de vette muziek. Vier woorden kwamen namelijk in me op bij het zien van deze film:

DIT is een radio-DJ

Als ik weer eens predik dat een echt goede radio-DJ een persoonlijkheid moet zijn, moet weten wat er onder de luisteraars leeft en dat die luisteraars zich zoveel mogelijk in de DJ moeten kunnen herkennen, dan is DIT wat ik bedoel.

Een radio-DJ is geen presentatierobot, of beter gezegd, zou dat niet moeten zijn. Een echt goede radio-DJ is een vriend(in) op de radio die weet wat er onder de luisteraars leeft en die eigenlijk net zo is als de luisteraars en die haarfijn aanvoelt wat hun gevoelens zijn.

Op die manier kan een radio-DJ luisteraars aan zich binden en ervoor zorgen dat zij steeds weer luisteren en dat ook blijven doen. En dat is ver verwijderd van het presentatievee dat de hedendaagse ether te vaak vervuilt. Het is ook een beetje triest om te moeten constateren bij het zien van Talk to Me dat deze manier van presenteren bijna standaard is geworden op de hedendaagse radio.

De stijl van Petey Greene was op zijn zachtst gezegd niet bepaald politiek correct en zeker niet voor iedereen geschikt. Misschien is het je stijl van radiomaken helemaal niet. Maar daar gaat het ook niet om.

Het gaat erom dat de DJ Petey Greene een echte persoonlijkheid op de radio is waarvoor mensen luisteren en blijven luisteren. Luisteraars voelen zich verbonden met andere mensen, echte mensen die een radioprogramma doen, niet met presentatierobots. Die laatste categorie zal dan ook nooit voor luisteraarsbinding zorgen.

De scène waarin de stationmanager, gespeeld door Martin Sheen, Petey Greene én de programmaleider al na één uitzending ontslaat staat model van de risicoloze en zouteloze manier waarop er momenteel over het algemeen met radio wordt omgegaan. Alles draait om het vermijden van risico's en uitschakelfactoren terwijl er aan inschakelfactoren amper aandacht wordt besteed. Radio moet vooral behang zijn. En hoewel dat voor bepaalde stations een goede strategie kan zijn is het dat voor de meeste stations niet.

Mijn hoop is gevestigd op internetradio dat hopelijk veel van dit soort begenadigde radiomakers zal voortbrengen. Tot die tijd moeten we het doen met Talk to Me als schoolvoorbeeld van wat een radio-DJ zou moeten zijn.

Verplichte kost voor elke zichzelf respecterende radiomaker.

Reacties: